دل‌های تشنه، انتظاری ناتمام

این روزهای اخیر که باران نمی آمد ، کشاورز و شهری، مسئول و مردم، همه در تکاپو و دل‌نگران بودند . این حساسیت، فطری و این نگرانی، طبیعی است؛ چرا که آب، رگ‌های زندگی است.

اما ای اهل تفکر، در این میانه، سوالی جان را می‌آزارد: چگونه است که نباریدن شصت روزه باران، اینچنین جامعه را به تلاش وامی‌دارد، اما نباریدن باران رحمتِ امامت بر دل‌های جهان، از فراقی که قریب به دوازده سده به درازا کشیده، بسیاری از ما را به همان اندازه بی‌تاب و نگران نکرده است؟

استدلال نخست:

مقایسه عمر فردی و غیبت جمعی هر یک از ما،بخشی از این هزار و دویست سال فراق را در خواب غفلت یا بیداری عمر به سر برده‌ایم. منِ سی و دو ساله، تمام عمر خویش را در دوران غیبت زیسته‌ام و شما، چه بسا بیشتر. این «غیبت» برای ما، امری عادی و همیشگی جلوه کرده است. عادت، بزرگترین سدّ درک فقدان است. ما هرگز طعم دوران حضور را نچشیده‌ایم تا عمق این خلأ را بفهمیم؛ اما بی‌آبیِ طبیعت را به وضوح و فوریت در زندگی روزمره‌مان لمس می‌کنیم. اینجا است که باید پرسید: آیا این “بی‌تفاوتی نسبی”، نشان از “بی‌معرفتی” نسبت به مقام والای مولایمان ندارد؟

استدلال دوم:

اولویت نعمت‌ها ما برای نعمت آب،که مایه حیات بدن است، اینچنین به تکاپو می‌افتیم، اما برای نعمت «امام»، که جان‌جان و نور هدایت است، چه کرده‌ایم؟ آیا حیات دل و روح، از حیات تن بی‌ارزش‌تر است؟ آیا عدالتی که زمین و زمان را از برکت حضور امام (عج) آکنده می‌سازد، کمتر از جاری شدن یک رودخانه می‌ارزد؟

حقیقت آن است که دل ما، در شناخت نعمت‌ها به خطا رفته است. نعمتِ همیشگی را فراموش کرده و نعمتِ موقت و مادی را بزرگ می‌نماییم.

اما آن دل که زیباست… آن دلی زیباست و خوشبو که بوی فراق امام زمان (عج) از آن بلند شود. آن دلی زنده است که آهنگ اشتیاق به حضرتش، نغمه همیشگی آن باشد. آن دلی روشن است که عطر محبت و انتظارش، دیگران را نیز معطر سازد.

پس بیایید این نگرانی فطری برای باران را، «کلید» کنیم برای گشودن قفلِ بزرگتر: قفل غفلت از امام زمان. بیایید این دل‌نگرانی برای یک نعمت الهی را،تمرینی بدانیم برای دل‌نگران شدن برای بزرگترین نعمت الهی؛ یعنی وجود مقدس حجت خدا بر زمین.

باشد که از امروز، ناله‌مان در خلوت‌ها این باشد: «خدایا، همان‌گونه که برای قطره باران، بی‌تابیم، برای دیدار روی حجتت، بی‌قرارمان کن. همان‌گونه که خشکسالی زمین، خواب از چشمانمان ربوده، فراق امام عصرمان، آرامش را از جانمان برباید.» اللهم عجّل لولیّک الفرج و اجعلنا من المنتظرین له بصدق و إیمان.